Tuesday, February 20, 2018

Friday, February 16, 2018

Mother Tongues in India


International Mother language Day is celebrated every year on February 21 since 1990.  To every one of us, mother language is one of the most precious gifts that we have in our lives. The loss of language is part of the loss of whole cultures and knowledge systems, including philosophical systems, oral literary and music traditions, environmental knowledge systems, medical knowledge, and important cultural practices and artistic skills. The world stands to lose an important part of the sum of human knowledge whenever a language stops being used. Maintaining the languages of ethnic and cultural groups is critical for the preservation of cultural heritage and identity of a Nation.
In India, we have more than 1635 mother tongues, of these, 29 languages have more than a million native speakers, 60 have more than 100,000 and 122 have more than 10,000 native speakers.  This basic fact of there being a multiplicity of languages spoken in India is the subject of current seminar.


National Seminar

Role of Mother Tongues in Nation Building
 Jointly Organized By
Kannada Language Chair (CIL/ JNU) and Shodhsamvad/Research Forum
February 2018 (Wednesday)
212 Committee Room, School of Language, Literature and Culture Studies
Jawaharlal Nehru University, New Delhi-67

PROGRAM

Morning session-10:00 AM to 1:00 PM

Welcome:                               Atul Vaibhav (Acting President, SS-RF)
Preliminary remarks:             Prof. Purushottama Bilimale,  Kannada Chair, CIL/SLL&CS
Moderator:                             Md. Anjar Husain

Papers:

Regional Languages and The Idea of India :                          Rahul Dev, Senior Journalist
Language Demography and Language in India:                   Dr. Shushant Mishra, JNU
Constitutional Safe Guard and Mother Tongues in India :  Prof. Asha Sarangi, CPS/ JNU
National Policy on Education and the position of Mother tongue:  Dr. Arvind Kumar Mishra ,
 Z akir Hussain Centre of Education, JNU
Vote of Thanks- Priyanka Kumari

Afternoon session- 2.00PM to 5.00 PM

Moderator- Manivannan Murugeshan

Tribal Language in India :                   Dr. Ganga Sahay Meena, CIL, JNU
Three Language Formula :                 Chandrashekhar N.P, Interpreter, Lokasabha 
Role of English in India :                     Dr. Sachin, Dayal Singh College, DU
State Language and Media :             Ramesh Aroli, Kamla Nehru College, DU
Language Politics in India :                Dr. N. Chandrasekaran, Tamil Centre,CIL, JNU)

Vote of Thanks- Sandhya Tiwari


Purushottama Bilimale


 Dr. Purushothama Bilimale 

Professor of  Kannada

Centre of Indian Languages
School of Language, literature and Culture Studies
Jawaharlal Nehru University, New Delhi
Ph: 011-26738976 / 9811733378/9868176366

Address:                                             6098/8, Sector-D, Pocket-6
                                                            Vasant Kunj, New Delhi – 110 070
                                                            Phone: 011-26134345
                                                           
Area of Specialization:                      Literary Criticism, Folkloristics, Cultural Studies and Yakshagana.


Dr. Purushothama Bilimale (1955) has served for many years as Professor of Kannada at the Kannada University, Hampi, Karnataka and then as a Director at the American Institute of Indian studies, New Delhi. Currently working as Professor of Kannada at the Centre of Indian Languages, School of Language, literature and Culture Studies Jawaharlal Nehru University, New Delhi

Prof. Bilimale is a writer,columnist teacher, and consultant who helped students and researchers for over thirty-five years.  He has edited and revised publications that include reports, theses, dissertations, textbooks, proposals, essays, stories, and articles. He has led writing and editing workshops for students and teachers.
He had an extensive experience in the field of Indian folklore. He has carried out field work in both Northern and Southern India. He is also familiar with the needs of Indian folkloristics having taught students of folklore and conducted seminars and workshops in many parts of India.

A long-time student of Yakshagana (a South Indian folk performing art), he has learned and performed Yakashagana for last 30 years. He had published 20 books and more than 50 articles on Indian folklore and literature.

During his tenure as a President of Delhi Karnataka Sangha ( 2004-2008) he was able to built Delhi Karnataka Sangha Cultural complex at the cost of Rs. 8 crores which is now a center of Cultural activities at the National Capital.

He has been the recipient of many awards including Karnataka State award and Karnataka Folklore Academy award. He was a fellow of Japan Foundation during 2009.

Dr. Bilimale has visited most of the countries including USA, Japan, Belgium, Israel and Britain. He may be contacted at pbilimale@gmail.com  

Sunday, December 24, 2017

ಸಂವಿಧಾನದ ಬದಲಾವಣೆ:

ಸಂವಿಧಾನದ ಬದಲಾವಣೆ: ಕೆಲವು ಮಾತುಗಳು.
ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ದೊರೆತ ಇಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳ ಆನಂತರ ಭಾರತದ ಸಂವಿಧಾನದ ಬಗ್ಗೆ ಗಂಭೀರವಾದ ಚರ್ಚೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿವೆ. ಇದೊಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಬೆಳವಣಿಗೆ. ಭಾರತದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಪ್ರಜೆಗೂ ತನ್ನನ್ನು ಘನತೆಯಿಂದ ಬದುಕಲು ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಡುವ ಸಂವಿಧಾನದ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಇರುವುದು ಅಪೇಕ್ಷಿತ.
ಈ ನಡುವೆ ಕೆಲವರು ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಸಂವಿಧಾನವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವ ಕುರಿತು ಸರಳವಾದ ಮತ್ತು ಬೇಜವಾಬ್ದಾರೀ ಹೇಳಿಕೆಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅದಕ್ಕೆ ನಾಡಿನಾದ್ಯಂತ ಭಾವುಕವಾದ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯೂ ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಭಾರತೀಯ ಸಂವಿಧಾನವು ಇವತ್ತು ದಲಿತರ ಮತ್ತು ಹಿಂದುಳಿದವರ ಶ್ರದ್ಧೆಯ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ಸಮಸ್ಯೆ ಇನ್ನೂ ಜಟಿಲವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಭಾರತದ ಮುಂದುವರಿದ ಜಾತಿಗಳ ಜನರಿಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಮಾಡಲು ಭಗವದ್ಗೀತೆಯೂ ಸೇರಿದಂತೆ ಅನೇಕ ಪವಿತ್ರ ಗ್ರಂಥಗಳಿವೆ. ಆದರೆ ಅಕ್ಷರವಿಲ್ಲದ ದೊಡ್ಡ ಜನಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕಿದ ಮೊದಲ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕ ಗ್ರಂಥವೆಂದರೆ ಸಂವಿಧಾನವೇ. ಅದನ್ನು ಅವರು ಸುಲಭದಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟುಕೊಡಲಾರರು, ಬಿಟ್ಟುಕೊಡಬಾರದು.
1950ರಿಂದ ಈಚೆಗೆ ಭಾರತದ ಸಂವಿಧಾನದಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟು 101 ತಿದ್ದುಪಡಿಗಳನ್ನು (ಆರ್ಟಿಕಲ್ 368ರಲ್ಲಿ ಸೂಚಿಸಿದ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕ ಸೂತ್ರಗಳ ಪ್ರಕಾರ) ಮಾಡಲಾಗಿದೆ. ಲೋಕಸಭೆ ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಸರಳ ಅನುಮೋದನೆ ಪಡೆದು ರಾಷ್ಟ್ರಪತಿಗಳ ಅಂಕಿತ ದೊರೆತರೆ ತಿದ್ದುಪಡಿ ಸುಲಭ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ 1973ರ ಪ್ರಖ್ಯಾತವಾದ ಕೇಶವಾನಂದ ಭಾರತಿ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ಸುಪ್ರಿಂ ಕೋರ್ಟ್ ನೀಡಿದ ಮಹತ್ವದ ತೀರ್ಮಾನದಲ್ಲಿ ಮೊದಲಬಾರಿಗೆ ಭಾರತೀಯ ಸಂವಿಧಾನದ ಮೂಲಭೂತ ಆಶಯಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ, ಅದರಲ್ಲಿ ತಿದ್ದುಪಡಿ ಮಾಡುವ ಹಕ್ಕು ಸಂಸತ್ತಿಗೆ ಇಲ್ಲವೆಂದು ಘೋಷಿಸಿತು. ಆರ್ಟಿಕಲ್ 368ನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಸಂಸತ್ತು ಸಂವಿಧಾನಕ್ಕೆ ‘ಧಕ್ಕೆ ಉಂಟು ಮಾಡುವ’, ‘ಸಂವಿಧಾನವನ್ನು ದುರ್ಬಲಗೊಳಿಸುವ’, ‘ನಾಶಮಾಡುವ’, ‘ ಬದಲಾಯಿಸುವ’ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಬಾರದೆಂದು ಅದು ಸೂಚನೆ ನೀಡಿತು. ಸಂವಿಧಾನ ರಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಈ ತೀರ್ಮಾನವು ಇದುವರೆಗೆ ಮಹತ್ವದ ಭೂಮಿಕೆಯನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಒಟ್ಟು 101 ತಿದ್ದುಪಡಿಗಳನ್ನು ತರಲಾಗಿದ್ದರೂ ಅದರಿಂದ ಸಂವಿಧಾನದ ಪ್ರಸ್ಥಾವನೆಯಲ್ಲಿ (ಪ್ರಿಯೇಂಬಲ್ ) ವಿವರಿಸಲಾದ ಮೂಲ ಆಶಯಕ್ಕೆ ಯಾವತ್ತೂ ಧಕ್ಕೆ ಬಂದಿಲ್ಲ.
ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಶಾಸಕಾಂಗ ಮತ್ತು ನ್ಯಾಯಾಂಗಗಳ ನಡುವಣ ಸಂಘರ್ಷ ನಮಗೆಲ್ಲ ತಿಳಿದೇ ಇದೆ. ಕೇಶವಾನಂದ ಭಾರತಿ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲಿ ನೀಡಿದ ತೀರ್ಮಾನಕ್ಕೆ ಬೆದರಿದ ಇಂದಿರಾ ಗಾಂಧಿ ಸರಕಾರ 1976ರಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ 42ನೇ ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ತಿದ್ದುಪಡಿಯಲ್ಲಿ ಸಂವಿಧಾನವನ್ನು ಬೇಕಾದಂತೆ ಬದಲಾಯಿಸಲು ಬೇಕಾದ ಮಿತಿಯಿಲ್ಲದ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗೆ ಮುಂದಾಯಿತು. ಆದರೆ ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ ಅದನ್ನು ಮುಂದೆ ಬಹುಮತದಿಂದ ರದ್ದು ಪಡಿಸಿತು. ಆ ಮೂಲಕ ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಸಂವಿಧಾನವೇ ಅಂತಿಮ, ಸಂಸತ್ತು ಅಲ್ಲ ಎಂಬ ಸಂದೇಶವನ್ನು ನಾಡಿಗೆ ರವಾನಿಸಿತು.
ಸದ್ಯದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಸಂವಿಧಾನವನ್ನು ಸಮಗ್ರವಾಗಿ ಬದಲಾಯಿಸುವುದು ಅಷ್ಟೇನೂ ಸುಲಭವಲ್ಲ. ಜೊತೆಗೆ ಅನೇಕ ಮಿತಿಗಳ ನಡುವೆಯೂ ಶಾಸಕಾಂಗಕ್ಕಿಂತ ನ್ಯಾಯಾಂಗವೇ ಸಂವಿಧಾನವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಆಸಕ್ತಿ ತೋರಿರುವುದು ಸಂತೋಷದ ಸಂಗತಿಯಾಗಿದೆ.

Tuesday, November 28, 2017